واژه ای پاکم، خدایی گشته ام

پای اشکم هر زمان وا می شود

لاله شعرم شکوفا می شود

کربلا یعنی به هر احوال، عشق

کربلا یعنی هزاران سال، عشق

کربلا یک دفتر و صد سرگذشت

لحظه ای از هرچه می باید گذشت

کربلا یعنی جهانی ماجرا

ابتدایی تا ابد بی انتها

کربلا یعنی نرفتن زیر بار

کربلا یعنی دویدن روی خار

کربلا هر واژه اش صد اعتبار

کربلا هر لحظه اش صد افتخار

کربلا شمع ره سرگشتگی

کربلا تفسیر زخم تشنگی

کربلا آغاز راهی بس دراز

کربلا یعنی سلام یک نماز

گرچه باید با غمش بگریستن

ای خوشا یک دم حسینی زیستن

برای لحظه های غم سکوت عین واژه هاست

امید را صدا بزن، هنوز از خلا پرم

به قلب مطمئن تو، چه غبطه ها که می خورم

ستاره را صدا بزن، شبم در انتظار مرد

به شب نشینی دلم، صبوری وقرار مرد

بهار را صدا بزن، نه از میان سال و ماه

بهار من همیشگی است که می رسد شبی ز راه

در آینه نگاه کن، ببین بهار عمر من

سکوت بشکن و بخوان، بیا مرا صدا بزن

همیشه می گفت "مرگ دسته جمعی، عروسی است"، اما خودش تنهای تنها رفت...

هیچ وقت آرام و قرار نداشت، همیشه منتظر بود، منتظر یک خبر، یک تماس، یک لبخند...

اما آن غروب جمعه، دلگیرتر از همیشه، چه پایان دردناکی بود بر همه آن انتظارها...

وقتی همه چیز تمام شد و همه رفتند، زانوان مردی خم شد و آرام روی زمین نشست، دستانش را باز کرد و برسرو روی خاک سرد کشید، گویی چیزی را جستجو می کرد، انگار پشتش زیر بار باران چشمهایش خم شده بود ، آسمان با او زار می گریست...

می خواستم فریاد بزنم: بلند شو و ببین، ببین که انتظار تمام شد، ببین که دلتنگیها سر آمد، این دستان لرزان اوست که صورت سردت را نوازش می کند، این صدای هق هق اوست که برای خواب ابدیت لالایی می خواند، این همه وجود اوست که فقط یک بار دیگر نگاهت را التماس می کند، بلند شو، مهمان داری، مهمانی که برایت از همه عزیزتر بود و دیرتر از همه آمد...

به راستی نمی شد انتظار آن چشمان مشتاق را آن زمان که بیدار بودند، پاسخ داد؟ چرا وقتی ما را می خواهند، خود را دریغ می کنیم، و وقتی از ما دریغ شدند، حسرت می خوریم، حسرتی تا همیشه، چرا هرگز نمی بینیم که هر لحظه دیر می شود؟ دیدن فردای نزدیک اینقدر سخت است؟

کاش آمدن فردا را باور کنیم...

این یعنی آزادی،مفهومی است که حتی اگر یک ربات هم آن را بفهمد، برای تجربه کردنش تلاش می کند. اما کاش آن ربات این را هم یاد می گرفت که دنیای او را باطریها زنده نگه می دارند و همه باطریها یک روز تمام می شوند.

(راستی: جالب نیست که اگر بدانند معنی آزادی را می فهمی، از زندگی محرومت خواهند کرد؟!)

سیاهی، به بلندی یلدا هم که باشد،

تاب تیغه امید را ندارد.